سطح‏بندی پایداری اجتماعی در نواحی روستایی: مطالعه موردی دهستان­های شهرستان چرام، استان کهگیلویه و بویراحمد

نویسندگان

1 زنجان، ایران

2 کازرون، ایران

3 تهران، ایران

چکیده

      تاریخ دریافت: 9/9/1395 تاریخ پذیرش: 4/2/1396   بعد اجتماعی توسعه پایدار از ابعاد اصلی آن شناخته می‌شود. هدف پژوهش حاضر ارزیابی پایداری اجتماعی نواحی روستایی دهستان­های شهرستان چرام در استان کهگیلویه و بویراحمد بود. نوع پژوهش کاربردی و روش آن نیز توصیفی- تحلیلی بوده، گردآوری اطلاعات به‏صورت کتابخانه‌ای و میدانی انجام پذیرفت. تجزیه‌ و تحلیل اطلاعات با استفاده از روش‌های دلفی فازی و با به‏کارگیری شیوه تاپسیس فازی صورت گرفت. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه‌گیری کوکران 285 سرپرست خانوار روستایی تعیین شد. نتایج نشان داد که وضعیت مجموع شاخص­های ذهنی پایداری اجتماعی روستاهای سرفاریاب و بردیان در خوشه پایدار واقع است و روستای الغچین علیا خوشه مربوط به پایین ترین سطح پایداری اجتماعی را شکل می­دهند؛ از این‏رو، توسعه متوازن نواحی روستایی در شهرستان چرام مستلزم بازنگری مسئولان ذی‏ربط در تخصیص منابع و امکانات، توزیع برابر فرصت­ها و ارتقای کیفی خدمات در راستای کاهش فاصله بین نواحی روستایی است.    

کلیدواژه‌ها