موسسه پژوهش‌های برنامه‌ریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی روستا و توسعه 1563-3322 20 2 2017 08 23 Social Sustainability Level in Rural Areas: A Case Study of Subdistricts of Charam County, Kohgiluyeh and Boyerahmad Province of Iran سطح‌بندی پایداری اجتماعی در نواحی روستایی: مطالعه موردی دهستان‌های شهرستان چرام، استان کهگیلویه و بویراحمد 145 170 59498 10.30490/rvt.2017.59498 FA سروش سنایی مقدم زنجان، ایران رسول بلاغی کازرون، ایران بهروز محمدی یگانه زنجان، ایران مهدی چراغی تهران، ایران Journal Article 2018 03 14 This study aimed at evaluating the social sustainability of rural areas and specifically subdistricts of Charam county, Kohgiluyeh and Boyerahmad province of Iran. This applied research was conducted in a descriptive-analytic method. The data was collected through a library and field study. The information was analyzed in Delphi method by applying fuzzy and also fuzzy TOPSIS techniques. The sample size was determined 285 rural household heads by using Cochran sampling method. The results showed that the total social sustainability subjective indicators in rural areas of Sarfaryab and Bordyan were located in sustainable cluster and of Alghchyn villages, in upper cluster at the lowest level of social sustainability. A balanced development of rural areas in the couty requires reconsideration of the allocated resources, equal distribution of opportunities and improved quality of services in order to reduce the development gaps among the rural areas. بعد اجتماعی توسعه پایدار از ابعاد اصلی آن شناخته می‌شود. هدف پژوهش حاضر ارزیابی پایداری اجتماعی نواحی روستایی دهستان‌های شهرستان چرام در استان کهگیلویه و بویراحمد بود. نوع پژوهش کاربردی و روش آن نیز توصیفی- تحلیلی بوده، گردآوری اطلاعات به‌صورت کتابخانه‌ای و میدانی انجام پذیرفت. تجزیه‌ و تحلیل اطلاعات با استفاده از روش‌های دلفی فازی و با به‌کارگیری شیوه تاپسیس فازی صورت گرفت. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه‌گیری کوکران 285 سرپرست خانوار روستایی تعیین شد. نتایج نشان داد که وضعیت مجموع شاخص‌های ذهنی پایداری اجتماعی روستاهای سرفاریاب و بردیان در خوشه پایدار واقع است و روستای الغچین علیا خوشه مربوط به پایین‌ترین سطح پایداری اجتماعی را شکل می‌دهند؛ از این‏رو، توسعه متوازن نواحی روستایی در شهرستان چرام مستلزم بازنگری مسئولان ذی‏ربط در تخصیص منابع و امکانات، توزیع برابر فرصت‌ها و ارتقای کیفی خدمات در راستای کاهش فاصله بین نواحی روستایی است.     http://rvt.agri-peri.ac.ir/article_59498_06a3f7b19bba9c4f69dfa2f1b8488e0e.pdf