موسسه پژوهش‌های برنامه‌ریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی روستا و توسعه 1563-3322 22 4 2020 03 13 The Feasibility Study of Sustainable Rural Development through the Development of Creative Industries: A Case Study of Handicrafts in Selected Villages of Isfahan Province امکان ‏سنجی توسعه پایدار روستایی از طریق توسعه صنایع خلاق: نمونه موردی صنایع دستی روستاهای منتخب استان اصفهان 51 69 121206 10.30490/rvt.2020.289507.1069 FA حمید ابریشمی استاد گروه اقتصاد پولی، مالی و اسلامی، دانشکده اقتصاد، دانشگاه تهران، ایران رسول بیدرام استادیار گروه اقتصاد هنر، دانشگاه هنر اصفهان، ایران. وحید ماجد استادیار گروه اقتصاد بین رشته ای، دانشکده اقتصاد، دانشگاه تهران، ایران. 0000-0002-0863-2374 الهام بخشایش دانشجوی دکتری، گروه اقتصاد، دانشگاه تهران، پردیس البرز، کرج، ایران. Journal Article 2018 12 14 The present study aimed at the feasibility of sustainable rural development through the development of creative industries. The statistical population is Villages of Isfahan Economic Development and Employment Development Plan in the 6th Five-Year Development Plan. 122 villages were surveyed in the first year of the program, which, with the help of capacity-measuring, 50 villages, among them the potential of handicraft production, were selected as sample size. Using SWOT analysis and field studies, the feasibility of some weaknesses, strengths, threats and opportunities associated with the development of creative industries with regard to rural capital is examined. Of the 50 villages that have the potential for handicrafts, 7 villages do not manage to develop sustainable rural development through handicrafts. A village with a long-term sustainable development index is zero. It is suggested that each village, which has more points among the rest of the city's villages, is a place for a central workshop for production, supply of materials, quality control, training and supervision of handicrafts پژوهش حاضر با هدف امکان­ سنجی توسعه پایدار روستایی از مسیر توسعه صنایع خلاق انجام شد. جامعه آماری، روستاهای طرح توسعه اقتصادی و اشتغال‏زایی استان اصفهان در برنامه پنج‏ساله ششم توسعه بودند. 122 روستای استان اصفهان در سال اول برنامه مورد بررسی قرار گرفتند که از آن میان، پنجاه روستای دارای توان تولید صنایع دستی به کمک ظرفیت سنجی به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. با استفاده از تحلیل سوات و مطالعات میدانی، امکان سنجی کمّی نقاط ضعف و قوت و نیز تهدیدها و فرصت­های ­توسعه صنایع خلاق با توجه به سرمایه های روستا بررسی شد. بر پایه نتایج تحقیق، از پنجاه روستای مورد مطالعه، هفت روستا از طریق توسعه صنایع دستی امکان دستیابی به توسعه پایدار روستایی را نداشتند؛ همچنین، یک روستا دارای شاخص توسعه پایدار روستایی صفر بود. از این‏رو، پیشنهاد شد که هر روستای دارای امتیاز بیشتر به عنوان مکان کارگاه مرکزی برای تولید، تأمین مواد اولیه، کنترل کیفیت، آموزش و نظارت بر صنایع دستی معرفی شود. http://rvt.agri-peri.ac.ir/article_121206_b8aa29b2a64e3a362521d4d95ad483c5.pdf